Yavaşlamak

Durmak, Beklemek ve Kendimizle Yeniden Temas Kurmak

Bazen hayat o kadar hızlı akar ki, ne hissettiğimizi bile fark etmeden günler birbirinin içinden geçip gider. Sabah başlarız, akşam olur. Bir mesaj, bir toplantı, bir sorumluluk, bir yetişme hâli derken kendimizi sanki hep bir yerlere varmaya çalışırken buluruz. Oysa bazen en çok ihtiyaç duyduğumuz şey, daha hızlı gitmek değil; biraz durmak, nefes almak ve kendimize yeniden yaklaşmaktır.

Ocak ayından bu yana zaman öyle hızlı aktı ki, bilgisayarın başına gömülmüşken bir baktım haziran ayını yarılamışız bile. Bu süreçte Levâic’in büyük bölümünü tamamladık; şimdi arayüzleri yeniliyor, danışmanlıklarımızı başlatıyor ve geliştirmeye devam ediyoruz. İş yetiştirirken, karar alırken, detaylarla uğraşırken zamanın gerçekten nasıl geçtiğini fark etmek kolay olmuyor. İnsan bazen kendi hayatının içindeyken bile ânı kaçırabiliyor.

Bu yüzden benim için yavaşlama, büyük ve gösterişli bir ritüelden çok küçük aralarla mümkün oluyor. Bilgisayardan başımı kaldırıp kendimle yaptığım kısa kahve molaları, trafikte yüksek sesle müzik dinlemek, eşimle ya da tatlı kız arkadaşlarımla konuşmak, yazışmak… Bunlar benim gün içindeki küçük nefes alanlarım. Bazen birkaç dakika bile insanın kendine geri dönmesine yetiyor.

Bana göre, yavaşalamak bazen aynı hayatın içinde, aynı sorumluluklarla devam ederken bile içimizde daha sakin bir alan açabilmektir. Bir fincan kahveyi aceleyle içmek yerine tadını fark etmek, yürürken telefon ekranına değil de gökyüzüne bakmak, gün içinde kendimize “Ben şu an nasılım?” diye sormak… yada sana bunu sonra biri ile ana dönmek… Bunların hepsi küçük ama değerli temas anlarıdır.