Söz Verirken Hangi Benliğim Konuşuyor?

Eylülde neye evet dediğimizi kim seçiyor?

Eylülde telefon yeniden çalar. Ertelenmiş toplantılar, kışa dair planlar, “sen bu işi çok iyi yaparsın” cümleleri, okul grupları, aile buluşmaları. Ve çoğu insanın eylülde fark ettiği tuhaf bir şey vardır: takvim, kimsenin doldurduğunu hatırlamadığı bir biçimde dolmuştur.

Oysa her satırı biri kabul etmiştir. O biri sizsiniz. Peki tam olarak hangi siz?

Evet Diyen Ben, Uygulayan Ben

Bir talep geldiğinde cevap veren kişi ile o işi üç hafta sonra yapacak olan kişi aynı ruh hâlinde değildir. Talep anında genellikle dinlenmiş, iyi niyetli, ilişkiyi korumak isteyen bir hâl vardır. Üstelik gelecek uzaktır ve uzaktaki takvim her zaman boş görünür.

Uygulama anında ise durum değişir: gün gelmiştir, yorgunluk vardır, araya başka şeyler girmiştir. O anda yapılan iş, aslında başka birinin verdiği sözü yerine getirmektir. İçeride hafif bir kızgınlık belirir ve bu kızgınlığın adresi çoğu zaman yanlış konur: talebi ileten kişiye.

Hayır Diyememek Bir Nezaket Değildir

Sınır koymayı öğrenmemiş çoğu kişi, evet demeyi ilişkiyi koruyan bir davranış olarak yaşar. Kısa vadede öyle de görünür: gerilim çıkmaz, kimse kırılmaz, ortam yumuşak kalır.

Ama uzun vadede biriken şey ilişkiyi korumaz. Yerine getirilen ama istenmeyen sözler, sessiz bir hesap defteri oluşturur. O defterde yazanlar hiç konuşulmaz; sadece bir gün beklenmedik bir yerde, beklenmedik bir sertlikte ortaya çıkar. İnsanlar buna “birden patladı” der. Genellikle birden olmamıştır.

Hayır diyememek çoğu zaman kibarlık değildir; ertelenmiş bir kırgınlıktır.

Sınır, Reddetmek Demek Değil