“Sevgiyle temas kuramamış bir insan, güce sarılır.”
— Arno Gruen
Arno Gruen Kimdir?
Arno Gruen (1923–2015), Alman asıllı İsviçreli bir psikolog, psikanalist ve yazar olarak, 20. yüzyılın ikinci yarısında insan doğasına dair en radikal ve etkileyici sorgulamalardan bazılarını kaleme almıştır. Nazizm’den kaçan Yahudi bir ailenin çocuğu olarak Almanya’dan ABD’ye göç etmiş, eğitimini New York Üniversitesi’nde tamamlamış, ardından yıllarca klinik psikoloji ve psikanaliz alanında çalışmıştır. Gruen’in akademik kariyeri boyunca dikkat çektiği en önemli konu, insanın kendi duygusal gerçekliğine yabancılaşmasının bireysel ve toplumsal yıkıma yol açtığı fikridir.
Bazı insanlar neden sevilmekten korkar?
Bu sorunun yanıtı, dışarıdan görüldüğünden çok daha derindir. Çünkü sevgi, sadece bir duygu değil, bir karşılaşmadır — kendinle, geçmişinle, kırılganlığınla yüz yüze gelmeyi gerektirir.
Arno Gruen’e göre, insanın ilk ihaneti başkalarına değil, kendi duygularınadır. Sevgi görmek için ‘uyumlu çocuk’ oluruz. Kızgınlığımızı bastırır, kırgınlığımızı inkâr eder, ihtiyaçlarımızı yok sayarız. Böylece kabul görmek için duygularımızdan uzaklaşır, bir “sahte benlik” inşa ederiz.
Bu benlik büyür. Başarıya yönelir, güçlü görünmeye çalışır, duygusal temaslardan kaçınır.
Ve gün gelir, birisi bizi sevmeye kalkıştığında…
Kendimizi savunuruz.
Kaçarız.
Savaşırız.
Çünkü sevgi, en çok bastırdığımız tarafları açığa çıkarır. Sevgi, bizi maskesiz görmek ister.
Ama biz, yıllarca sakladıklarımızla görülmekten korkarız.
Savaş Nerede Başlıyor?
Bazen bir ilişkide karşı tarafı suçladığımız her cümle, kendi içimizde kabul edemediğimiz bir duygunun yansımasıdır.
Bazen “beni anlamıyor” dediğimiz kişi değil, bizim kendi duygularımıza sağır kalmış iç sesimizdir.
Bazen “beni yeterince sevmiyor” dediğimizde aslında kendi benliğimizden ne kadar uzaklaştığımızı fark etmiyoruzdur.
Gruen’in vurguladığı gibi, sevgiyle kurulan ilişki, önce kendimizle başlar.
Gerçek bir bağ kurmak için, önce kendi duygularımıza temas etmeliyiz.
Kısa Vaka Yansıması: Sevgiye Karşı Zırh
Anahtar kelimeler
Bunları da okuyabilirsin
Toplumla Olan İlişkilerim
Kısa Yolun Vaadi
"Sistemi çözdüm" diye başlayan hikâyeler neden bu kadar çekici? Sosyal kanıt, kaçırma korkusu ve bulaşıcı anlatılar, kısa yol kültürünün hem katılanlara hem katılmayanlara ne yaptığını anlatıyor. Kısa yol, emeğin yorgunluğundan kurtulma vaadidir. Yavaş ilerlemek bir eksiklik değil, bir tercihtir.
Öfke, Haset, Utanç
Ekonomik zorluk yalnızca kaygı üretmez. Öfke, haset ve utanç da yüzeye çıkar ama çoğu zaman konuşulmaz. Bu yazı, üç duyguyu birbirinden ayırmanın neden önemli olduğunu anlatıyor. Duyguyu adlandırmak, onun sizi yönetmesini zorlaştırır. Parasızlık bir karakter özelliği değil, bir durumdur.
Neden Haksızlık Parasızlıktan Daha Çok Acıtır?
Kaybetmek acıtır, ama başkasının haksız kazancını görmek daha uzun süre akılda kalır. Hakkaniyet kuramı, ultimatom oyunu ve göreli yoksunluk araştırmaları, adalet duygusunun neden bu kadar güçlü olduğunu anlatıyor. Adalet bir hesap değil, bir kıyastır. Gidecek yeri olmayan öfke içeri döner.